LIMBO is in de Rooms-katholieke theologie een aanduiding van het verblijf van de zielen die na hun dood niet toegelaten worden tot de hemel en ook niet naar de hel of het vagevuur gezonden worden.
Hoewel het begrip LIMBO een theologische onzekerheid beschrijft en daarom geen officiële leer is, zijn de zielen die het blijkbaar niet verdienen om naar de hel te gaan maar ook niet de weg naar de hemel hebben kunnen volgen 'IN LIMBO', m.a.w.: hun lot kan niet bepaald worden.
In de literatuur vinden we LIMBO o.a. in La Dante's Divina Commedia. Daarin beschrijft hij de hel (Inferno) als een ondergrondse trechter, terrasvormig opgebouwd uit negen steeds dieper liggende, kleiner wordende cirkels. De eerste cirkel is het grootst: het voorgeborchte. De zielen die hier na hun dood verblijven worden niet gestraft. Hier rusten de deugdzame, ongedoopte zielen.
In de spreektaal is LIMBO de onzekere toestand waarin een persoon zich bevindt in afwachting van een gebeurtenis. Bijvoorbeeld de bouwvakker die er op wacht dat de regen stopt om zijn werk te kunnen hervatten en niet weet hoe lang de regen zal aanhouden. Maar ook de toestand waarin een groep personen zich bevindt tijdens een dispuut, waarbij men elkaar liever blijft beschuldigen dan dat men naar een oplossing zoekt.
Ook de acrobatische LIMBO-dans waarbij men zich achterwaarts onder een (brandende) stok door beweegt die steeds lager wordt gelegd, vindt zijn oorsprong in een ritueel op het eiland Trinidad, waar het doel van de dans was bij de begrafenis de dode ziel te helpen zich te bevrijden uit 'LIMBO'.
In metaforische zin creëren beide choreografen met de dansers hun eigen 'LIMBO', op de grens van theater en leven van alledag, van droom en werkelijkheid, van hemel en hel.