NICO - tournee 1999 / 2000

24 november t/m 21 december 1999, live muziek door ICE NINE, (6 t/m 10 december met Frederique Spigt)
13 t/m 20 april 2000 muziek op band

De samenwerking tussen artistiek leider/choreograaf Ed Wubbe en musicus/componist John Cale, de live muziek van Ice Nine, de rauwe en weerbarstige songs van Nico en haar tot de verbeelding sprekende leven en de voortreffelijke dansprestaties vormen de ingrediënten van de succesvolle dans/muziekproductie 'Nico' uit 1997.

Eerbetoon

Wubbe nam de muziek en poëzie van de roemruchte zangeres Nico als uitgangspunt voor deze voorstelling. De samenwerking tussen Ed Wubbe en John Cale betekende een eerbetoon aan Nico die in de jaren zestig, mét Cale, deel uitmaakte van The Velvet Underground. Cale produceerde tevens een groot aantal albums van Nico tijdens haar daarop volgende solocarrière, een carrière die samenging met een mysterieuze destructieve levensstijl.

Het dansstuk

Zonder de choreografie een verhalende vorm te geven verwijst Wubbe met dans en muziek, aangevuld met enkele film- en radiofragmenten, naar Nico's levensloop die wordt gekenmerkt door zowel liefde, tederheid en toenadering als ongenaakbaarheid, fatalisme en tragiek. In het voortdurend aanwezige spanningsveld tussen verhaal en abstractie wordt veel ruimte gelaten aan de fantasie van de toeschouwer. Wubbe maakte de choreografie voor 18 dansers, waarvan de negen danseressen elk de rol van Nico uitbeelden. Mede door de alom geprezen dans-prestaties, afwisselend in dynamische soli, duetten, trio's en harmonieuze ensemblewerken wordt een reeks aan sferen en emoties opgeroepen.
De compositie van Cale in twaalf delen, wordt afgewisseld met zes van Nico's prachtige songs, o.m. You forget to answer, Abschied en Nibelungen. De songs zijn afkomstig van haar solo-albums. Met Cale's compositie - milde piano, melancholieke altviolen en snerpende elektrische gitaar- vormen ze in de voorstelling één geheel.

Nico (Christa Päffgen)

Nico is de artiestennaam van de roemruchte zangeres Christa Päffgen (1938 -1988), die via een filmrol in Fellini's 'La Dolce Vita' en een internationale carrière als fotomodel, begin jaren zestig in de New Yorkse kunstscene van Andy Warhol terecht kwam. Behalve dat zij een aantal rollen speelde in Warhols films werd zij zangeres bij The Velvet Underground, de New Yorkse cultrockgroep en 'protégé' van Andy Warhol, waarvan John Cale en Lou Reed de muzikale leiders waren. In het vervolg van haar solocarrière kreeg Nico met haar sonore, maar indrukwekkende klaagzang waarbij ze zichzelf begeleidde op een harmonium, een vaste schare volgelingen. Een memorabele serie van haar soloplaten in de jaren zestig en zeventig werd gearrangeerd en geproduceerd door John Cale.