Ratio wint niet altijd
"Als kind was ik erg actief en beweeglijk en was ik nooit bang om allerlei acrobatische toeren uit te halen.
Tijdens de olympische spelen keek ik altijd naar het turnen en deed ik in de huiskamer precies na wat de atleten deden. ik was erg verlegen, maar mijn moeder heeft mij toch weten over te halen lessen te volgen bij een turnvereniging. Door me voor te houden dat ik daar veel kon leren speelde ze in op mijn leergierigheid. Van mijn zevende tot mijn dertiende jaar heb ik aan diverse wedstrijden meegedaan en heel wat prijzen gewonnen. Ik ben gestopt met turnen omdat ik veel ongelukken zag gebeuren op het niveau waar ik nu op door zou moeten gaan.
Om af te bouwen wilde ik 1x per week fysieke training hebben. De grondoefeningen, waarbij artistieke expressie gecombineerd werd met kracht, hadden altijd al mijn voorkeur en daarom besloot ik om danslessen te volgen. Bij de eerste les werd me een studiebeurs aangeboden bij het San Francisco Dance Theater. Van mijn plannen om een keer in de week te trainen, kwam niets terecht: al gauw was ik elke dag aan het dansen.
Het was hard werken: dagelijks om 7.30 uur naar school en om 15.30 naar de academie. In de zomer volgde ik daarnaast cursussen aan de San Francisco Ballet Academy.
Mijn wens om danseres te worden was niet die van mijn ouders. Ze waren bezorgd over mijn toekomst en hadden liever dat ik, net als mijn vader, advocaat zou worden. Toch heb ik voor het dansen gekozen, want daar ligt mijn passie.
Na mijn opleiding werd ik meegesleurd in de danswereld. Ik kreeg werk aangeboden bij het San Francisco Dance Theater waar ik zowel in klassieke balletten als eigentijdse dansstukken danste. Ik vond de klassieke training heel fijn, maar het dansen in eigentijdse stukken veel interessanter.
Ik was rond de twintig toen ik besloot een kijkje te nemen in Europa. Ik wist dat daar veel meer moderne dans gemaakt werd dan in Amerika. Vanuit Nederland, omdat ik daar een tante had wonen, heb ik verschillende gezelschappen bezocht.
Eerst heb ik een paar jaar gefreelanced in Europa. Mijn eerste project was met vier dansers voor een choreografie van Annelie David, een Duitse choreograaf. Ik had niet verwacht dat ik uit al die moderne dansers gekozen zou worden. Ondanks mijn klassieke achtergrond bleef ik werk krijgen voor uiteenlopende moderne dans projecten.
In 1996 kreeg ik mijn eerste vaste baan in Europa: bij Scapino Ballet Rotterdam. En nu is het 2006 en is Scapino een belangrijk deel geworden van mijn leven. In een periode van 10 jaar maak je heel veel mee, niet alleen in je professionele leven, maar ook daarbuiten. Alles wat ik in deze tijd heb meegemaakt is op de een of andere manier verbonden met Scapino.
Ik heb altijd in mijn hoofd gehad dat ik niet te oud wilde zijn voor ik zou beginnen aan een nieuwe carrière. Zo'n drie jaar geleden heb ik al een soort planning gemaakt. Ik heb toen diverse gesprekken gevoerd met Paul Bronkhorst, de Omscholingsbegeleider. De afgelopen jaren heb ik al diverse studies gevolgd: kunstgeschiedenis, kunstdevelopment, sociologie en het Atanaprogramma, een programma om toekomstige bestuursleden of adviseurs voor de cultuursector op te leiden. De keuze om te zijner tijd de studie Kunstbeleid & management te gaan volgen was eigenlijk snel gemaakt. Aangezien ik de intellectuele stimulans erg belangrijk vind, heb ik er naast dansen altijd wat bij gedaan. Op dit moment studeer ik, bijvoorbeeld, Chinees.
Vorig seizoen was er echter een periode bij Scapino dat ik in mijn vrije tijd niet tot studeren kwam. Ik was alleen maar met dans bezig en dacht: 'dit gaat fout, zo voel ik me niet gelukkig'. En omdat ik toch al wist dat ik binnen niet al te lange tijd aan een nieuwe carrière wilde beginnen, besloot ik aan het einde van het seizoen te stoppen.
Tijdens ons jaarlijks gesprek heb ik het Ed Wubbe verteld. Hij was geschokt, want het kwam erg onverwacht, maar hij respecteerde mijn beslissing. Ik was tevreden en helemaal overtuigd dat ik de juiste beslissing had genomen, vooral na mijn inschrijving aan de universiteit.
Ik heb daarna nog een hele fijne tijd gehad met het dansen in de programma's, Paramount en TWOOLS. Met TWOOLS kwam mijn laatste voorstelling. Toen ik daar stond op het toneel, tussen al mijn collega's, was het afscheid veel emotioneler en zwaarder dan ik had verwacht.
De volgende dagen ben ik in de studio doorgegaan met het opruimen van mijn spullen en het leeghalen van mijn locker. Ik voelde me best wel verdrietig. Maar dat is ook begrijpelijk. Stoppen met iets waar je je zoveel jaar met hart en ziel aan hebt gegeven, is moeilijk. Precies een week later werd ik wakker met een helder, duidelijk gevoel dat ik niet wilde stoppen met dansen. Ik was er gewoon nog niet aan toe. De vraag was nu: 'kan ik blijven?' De volgende dag ben ik naar Ed gegaan. Ik moest het hem voorleggen, ik had toch niets te verliezen. Hij was natuurlijk erg verbaasd, maar ik mocht blijven. Het is nu een jaar verder en ik ben nog steeds blij met de beslissing die ik heb genomen. Meer dan ooit geniet ik van het dansen. Het is nog steeds mijn passie.
