Ton Lutgerink
Wat doen we met de pianist? TWOOLS 2 (2000)
Geïnspireerd door dansen uit de jaren '60 - '70, het boek 'Famous last words' van Jonathon Green en de playola speelt 'Wat doen we met de pianist ?' zich af in een ouderwetse danszaal. In acht taferelen worden kleine incidenten en grote gebeurtenissen die eindigen in verloren vriendschappen - een melancholieke blues - begeleid door gesproken teksten uit 'Famous last words'.
"Die ! That's the last thing I shall do !" - Palmerston, oud-premier Verenigd Koninkrijk
Ton Lutgerink (1946) is danser, choreograaf, theatermaker, performer en projectbegeleider in allerlei werkverbanden. Hij volgde een opleiding aan de Rotterdamse Dansacademie, waarna hij vier jaar verbonden was aan het Rotterdams Danscentrum. Hij was een van de oprichters van het Penta Theater, waar hij werkte van 1970-1976. In die periode studeerde hij tevens in New York bij o.a. Merce Cunningham. Na zijn vertrek bij Penta werkte hij ondermeer met Amy Gale, Bianca van Dillen en Pauline Daniëls. Hij maakte choreografieën voor diverse groepen en begeleidde vele projecten, o.a. op de Hogeschool voor Muziek, Dans en Theater in Amsterdam en Rotterdam. Met vormgever Tom van den Haspel (Hard Werken) ontwikkelde hij voorstellingen waaraan het decor een eigen betekenislaag toevoegde: Let's start a Magazine, naar gedichten van E.E. Cummings, Eerste en de Laatste, naar het werk van fotograaf Muybridge. Samen met Amy Gale maakte en danste hij Atwood M en The tragic Tale of the Dog who killed Himself, en met Amy Gale en Gerrit Timmers de voorstelling Midnight Mail. In 1982 volgde hij lessen bij Yoshi Oida. Vanaf 1983 is hij verbonden aan Onafhankelijk Toneel; een jaar later trad hij toe tot de artistieke leiding. Hij maakte o.a. Marienbad, naar Alain Robbe-Grillet, de solo's Man in Haast - in de regie van Moniek Merkx - (verfilmd door Noud Heerkens) en Privé-Story (eveneens verfilmd en in 1999/2000 tevens uitgebracht als "huiskamervoorstelling"), acteerde o.a. in Trilogie van het Weerzien en Heden Toekomstmuziek. Samen met Mirjam Koen maakte hij de dansvoorstellingen De Dansende Man en Happy Endings en de dansopera Hamlet, met muziek van Harry de Wit. Hij choreografeerde het koor voor de opera The Rake's Progress, in 1997 uitgevoerd door Onafhankelijk Toneel en het Nederlands Balletorkest (reprise in mei 2000). In 1998 danste hij met 'oudere dansers', o.a. Hans Snoek, Toer van Schaik en Karin Schnabel, in een benefiet-productie tijdens het Holland Dance Festival: Through Nana's Eyes, in de choreografie van Itzik Galili. In het seizoen 1998/99 maakte hij, samen met regisseur Els van der Jagt, voor het eerst een productie met jonge spelers van 15-20 jaar: De Vijanden, een theaterdansvoorstelling gebaseerd op teksten van Armando. Deze productie krijgt een vervolg in het jaar 2000: Heartbreak Hotel, een voorstelling met teksten uit de wereldliteratuur, wederom gespeeld door jongeren. Voor zijn solo Privé Story ontving Ton Lutgerink in 1999 de Sonia Gaskellprijs voor choreografie van het Amsterdams Fonds voor de Kunst.