Hans Dagelet
THAT'S IT TWOOLS 4 (2001)
Hans Dagelet (Deventer, 1945) is theater- en filmacteur. Zijn vakmanschap als klassiek geschoold acteur is door de jaren heen bevestigd door prijzen als de Louis d'Or voor Kees de Jongen (Toneelgroep Centrum, 1972) en de prix d'Italia (1993) voor de film 'Ik ga naar Tahiti' (scenario Ger Beukenkamp, regie Gerrart Verhage, hoofdrol Dagelet). Hij maakte langere tijd deel uit van gezelschappen als Centrum en Baal, speelde bij de Mexicaanse Hond, Het Nationale Toneel en Hollandia en acteerde in talloze films en televisieproducties. Minder bekend is dat hij van '78 tot '80 trompettist was van de popgroepen 'De Roomsoezen' en 'Capsones' en, in '85, van jazzgroep '5 slag 1 wijd'. Maar het was geen toevallige gril. Dagelet heeft grote belangstelling voor nieuwe en geïmproviseerde muziek en is bij wijze van spreken vaker in het BIMhuis te vinden dan in de Stadsschouwburg. Als hij zich uitspreekt over de professie acteren, heeft hij het niet in de eerste plaats over psychologie, eerder zal hij acteren beschouwen als een vorm van musiceren, met een tekst als uit te voeren compositie en de stem als instrument. Al tamelijk snel in zijn loopbaan is Dagelet begonnen zijn eigen theatrale dromen na te streven, deels uit afkeer van het reguliere toneel met zijn Grote-Diep-Beleefde-Clausen, deels om naar een muzikaal en beeldend theater naar eigen maatstaven te zoeken.
Het begon in 1978, toen hij Baal verliet om met Elja Pelgrom een eigen No-Budget muziektheaterproductie te maken, getiteld 'Buckteeth'. Achteraf bleek het de eerste eigen productie van een reeks van vijftien te zijn.
Op dit moment kan men constateren dat Dagelet een theatermaker is, die met zijn eigen producties niet meer weg te denken valt van de Nederlandse podia. Hoewel hij steeds met andere regisseurs, componisten en decorontwerpers gewerkt heeft, is er een eigen stijl en thematiek aanwijsbaar. Onderdeel van die stijl is een actieve rol van muziek en slapstick als relativering en uitvergroting van menselijke eigenschappen. Thematisch gezien is er de aandacht voor het individu dat eenzaam en eigenzinnig zijn weg zoekt. Veel wordt vertelt over dat individu, maar meer nog over de wereld om hem heen.
